Jongvolwassenen in Bulgarije vinden onbeschrijflijke hulp en vriendschap

Afgelopen augustus arriveerden enthousiaste vrijwilligers van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen bij een school in Rusalya (Bulgarije) om paalgaten voor een nieuwe luifel te graven. Tot hun verbazing vonden ze een dringendere behoefte.

De waterleiding naar de slaapzaal van de school was gebroken. Totdat deze kon worden gerepareerd, leverde de school water aan de woonruimte via een tuinslang die over het terrein was gespannen.

Zonder enige aarzeling draaiden de jongvolwassenen zich om, pakten schoppen en houwelen, en gingen op zoek naar de kapotte pijp.

Download Photo

Een plek van veiligheid en mogelijkheden

De school biedt onderdak en onderwijs aan dertig kinderen uit moeilijke omstandigheden, velen uit de Roma-gemeenschap, in de leeftijd van 4 tot 18 jaar. Ze wordt geleid door Animari Kirilova Dimitrova en Zlatko Nakov Zlatkov, voormalige Bulgaarse toneelacteurs die verkochten wat ze hadden om een plaats van veiligheid, onderwijs en kansen voor kinderen in nood te creëren. Ze zeggen dat het vooral zinvol is voor de kinderen om te zien dat jonge mensen dienen, van hun voorbeeld te leren en een band met hen te vormen.

‘De eigenaren zijn de mama en papa voor al deze kinderen’, zegt ouderling Boyd Anderson, een zendeling belast met humanitaire diensten voor de kerk die met de organisatie van het dienstbetoonevenement heeft geholpen.

De kerk steunt ook plannen voor een nieuwe slaapzaal waardoor de school twee keer zoveel kinderen kan helpen. Jongvolwassenen hadden het jaar ervoor in het pand gewerkt en geholpen met landschapsarchitectuur, opruimen en verfraaien terwijl de bouwplannen zich verder ontwikkelden.

Een van de terugkerende jongvolwassenen was Bryan Sigcha, een Ecuadoraanse jongvolwassene die in Duitsland woont en de conferentie van dit jaar heeft helpen organiseren. Hij zegt dat zijn tijd en capaciteiten aan anderen geven iets is wat hij altijd al heeft willen doen. ‘Het voelt alsof ik hiervoor geboren ben’, zegt hij.

Het werk van dit jaar veranderde onmiddellijk toen de gebroken waterleiding werd ontdekt. ‘We groeven letterlijk gaten op zoek naar de waterleiding’, zegt ouderling Anderson. ‘Toen we die eenmaal hadden gevonden, groeven we verder totdat we het lek vonden.’

De vrijwilligers groeven greppels van wel een meter diep en verbreedden die soms als de pijp niet lag waar ze haar verwachtten. Hun werk stelde de school in staat om de beschadigde lijn kort na afloop van de conferentie te vervangen.

Meer dan een reparatie

Toen de vrijwilligers zich klaarmaakten om te vertrekken, pakte een van de eigenaars van de school ouderling Anderson bij de schouders en sprak zijn dankbaarheid uit. ‘Als jullie niet waren gekomen,’ zei hij, ‘weet ik niet wat we hadden gedaan.’ Voor Animari en Zlatko bood de terugkeer van de vrijwilligers voor een tweede jaar ook hoop op een voortzetting van de samenwerking. ‘Dit alles geeft ons het gevoel van geluk en gemoedsrust dat we niet alleen zijn’, zeiden ze.

Tijdens een devotional op hun laatste avond merkte ouderling Anderson dat geen van de jongvolwassenen over de moeilijkheid van het werk sprak. In plaats daarvan gingen hun herinneringen uit naar de kinderen.

Dat gold ook voor Ivan Georgiev (20), een van de twee Bulgaarse jongvolwassenen die meededen. Ivan was elf maanden lid van de kerk en keek reikhalzend uit naar zijn eerste bijeenkomst voor jonge alleenstaanden om zijn leeftijdgenoten te ontmoeten. Toen hij over het project hoorde, was zijn enige vraag: ‘Wanneer vertrekken we?’

Hij verwachtte het fysieke werk. De kinderen verrasten hem. ‘De kinderen straalden gewoon’, zei hij. Hoewel sommigen verlegen waren, benaderden ze de jongvolwassenen met interesse. ‘Je ziet de liefde die ze ontvangen in hun glimlach en de manier waarop ze tegen je praten.’

Soms deden oudere leerlingen mee met het graafwerk van de vrijwilligers. Jongere kinderen bleven in de buurt en pakten af en toe een schop om te helpen. Op de laatste dag, nadat het werk klaar was, speelde de groep enkele uren met de kinderen: bellen blazen, water spuiten en samen lachen.

Duurzaam dienstbetoon

Hoewel de meeste jongvolwassenen en kinderen geen gemeenschappelijke taal hadden, ontstonden er toch vriendschappen. ‘Ondanks de taalbarrière zijn er geweldige vriendschapsbanden gesmeed’, zegt ouderling Anderson.

President Nikolai Danev, president van het district Bulgarije, zegt dat de ervaring jongvolwassenen de kans gaf om naastenliefde in de praktijk te leren. ‘Door kleine stapjes van naastenliefde te zetten, kunnen we gevoeliger worden voor de behoeften van anderen’, zegt hij.

Download Photo

Ouderling Yves Weidmann, een gebiedszeventiger die aan het project heeft deelgenomen, zegt dat de persoonlijke band tussen de jongvolwassenen en de kinderen de afgelopen twee dienstbetoonconferenties in Bulgarije zo zinvol heeft gemaakt. De conferentieweek omvatte ook een bezoek aan het naburige Veliko Tarnovo, een avond karaoke en een afsluitende devotional.

Ouderling Weidmann zei dat de conferentie blijvende verandering teweeg heeft gebracht. ‘In onze getuigenisbijeenkomst en in onze gesprekken voelden we de transformerende kracht die deze dienstbetoonconferentie op ieder van ons had en hoe die ons dichter tot Jezus Christus had gebracht’, zegt hij.

In Bulgarije was die behoefte onverwacht eenvoudig en onmiddellijk: water voor een slaapzaal vol kinderen.

De jongvolwassenen kwamen voorbereid om gaten voor een luifel te graven. Ze vertrokken nadat ze hadden geholpen met het herstellen van een essentiële waterleiding en hadden ontdekt dat dienstbaarheid, ondanks verschillen in taal en achtergrond, banden kan smeden die geen vertaling behoeven.